...muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi. Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza bile danışmaya lüzum görmeden, meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için, herşeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu...
sabahattin ali / kürk mantolu madonna
1 comment:
bunu, ruhum sandığım yanılsamaya ithaf ediyorum...
o değilmiş ruhum, öyle sanmışım ben. bunu anlamasına anladım da, içimdeki o "şey" nerede şimdi onu bilmiyorum.
ruhum nerde ? kaybettim
Post a Comment