boşu boşuna denecek, boşu boşuna... İşte buna dayanamıyorum!

İkimiz de bu dünyanın insanı değildik. İyi kötü şeyler yapmaya çalıştık. Ben suçluyum; sevgiden farklı olduğumu gizledim.
Gene de bizi yargılayanlara karşıyım. Ne yazık , sonunda haklı çıktılar. Onlara göstermeliydim. Fakat anlatması çok zor; benim becerebileceğim bir iş değil...
Neler söyleyeceklerini duyar gibi oluyorum; duymak istemiyorum. Bir fırsat daha kaçırdık. Sevgi kendisini ve olanları hiç anlamayacak. Ben birşeyler yapabilseydim. Başım ağrıyor, yorgunum. Boşu boşuna denecek, boşu boşuna. İşte buna dayanamıyorum.

Oğuz Atay