Monday, March 26, 2007

Teoman / İstasyon İnsanları


Ruhidir benim adım, hiç çıkmam evimden, dostlar uydururum hayali, mutluyumdur bu yuzden... bir çiçek dürbününden insanlara bakarken bir gün bir istasyon gördüm trenleri geciken... yolcular ellerinde tek gidişlik bir bilet henüz bilmeseler de hayat bundan ibaret... istasyon insanları burdalar tesadüfen , aynı rüyayı görüp ayrı yerlere giden... eskiden çok eskiden, ben daha çok küçükken, henüz cennet plajı otopark olmamışken, mercanların arasında küçük balıklar vardı, en güzelleri el boyunda kavuniçi olanlardı, birgün bir rüya gordüm; o kavuniçi balık benmişim büyümem beklenmeden afiyetle yenmişim... istasyon insanları burdalar tesadüfen, aynı rüyayı görüp ayrı yerlere giden... Ruhidir benim adım, bir sırrım var, saklarım ama görünce anlarsınız, yalnız dikkat acımayın, acınmak canımı en çok acıtandır..



1 comment:

E. said...

"
...
sizinle görüşelim ruhi bey
vaktim yok, vaktim yok
ruhi bey, görüşelim
vaktim yok görüşmeye kimseyle
ruhi bey
kendimle bile, kendimle bile.
(olmaz ki, kimse kimseyi sevemez
ama hiç kimse.)
..."